TOPICeko sorkuntza-egoitzek aurrera jarraitzen dute, eta apirilean Anita Maravillas-en txanda izango da, eta datorren astean bukatuko du egonaldia. Txotxongiloen antzerkian aritzen den konpainia bat da, hasieratik Bartzelonan prestakuntza eta ikerketa luzea izan duena eta Euskal Herrian ekoitzitako ikuskizunak eskaintzen dituena.

Anita Maravillas-i buruz ari gara, Miren Larreak (Euskal Herria) eta Valentina Raposok (Txile) sortutako konpainia. Txotxongiloen antzerkiaren hainbat teknikatan trebatu ziren biak, Pepe Otal, Jordi Bertran eta Herta Frankel bezalako txotxongilolarien eskutik. Haiekin batera, hari-txotxongiloaren teknika hobetu zuten.

“Esan beharrik ez dago txotxongilo-ikuskizun bat sortzeko, TOPIC-en egotea etxean bezala egotea dela. Euskal Herriko, Espainiako eta nazioarteko txotxongilo eszenaren motor handia da. Txotxongilo-ikuskizun bat baduzu edo txotxongiloak gustatzen bazaizkizu, Topicetik pasatu behar duzu, nonahi zaudela ere”, dio Miren Larreak.

“Sorkuntza-zentroek abantaila asko dituzte, eszenografia aste osoan utzi dezakegu muntatuta, zentroko ekipamendu teknikoa erabiltzen dugu eta TOPIC-en kasuan, Euskal Herrikoa ez den txotxongilolari batentzat egoitza dugu… TOPIC zentroa kirol profesionaleko errendimendu handiko zentroen modukoa izango litzateke”, dio Ivan Alonso idazlanaren zuzendariak.

Txotxongilo antzerkia bizirik irauten duen generoa da. Pandemia ez da lehen krisia. Itzalen, objektuen eta txotxongiloen antzokia historiaren hasiera-hasieratik dago, haitzuloetako itzaletan, gure arbasoen ipuinetan… “Gaur egun, bai herrian, bai Estatuan, konpainia handiak daude txotxongilo-antzerkia duintzeko lan handiak sortzen. Ezin dugu alde batera utzi ere, historikoki antzerkiko genero txikitzat hartu izan dela, ahate itsusia dela, haurren irudimenean baztertua, baina beste herrialde batzuetan antzerki-adierazpeneko beste teknika batzuekin bizi da, eszenan beste gonbidatu bat balitz bezala”.

“Arte eszenikoak ezinbestekoak dira bakardadeari eta isolamenduari aurre egiteko. Osasun-krisi honetan, komunitatearentzat oso ondo zaindutako esperientzia kolektiboak bizitzeko espazio bat eskaini digute, isolamendua hautsiz eta berriro ere elkarrekin harremanetan jarriz, entzule aktibo gisa, entzunez, begiratuz eta entregatuz. Kultura ardatz izango duten politikak behar ditugu, gizartearen ondasun orokor eta funtsezko gisa. Antzerkia antidoto bihurtu da pandemiaren, indibidualismoaren eta bakardadearen zeharkako gaitz baterako”.

Anita Maravillas-en lanak furgonetan sortzen dira, bolanteari helduta pasatzen diren orduetan, “motibatzen gaituen, mugitzen gaituen horri buruz hitz egiten dugu. Eraikuntza, eszenografia, musika… sustatuko dituen motorra bilatzen dugu.

Egonaldian prestatzen ari diren lanari dagokionez, Miren Larreak 1900. urtearen hasieran geratu ziren ehungintza-protestei buruzko irakurketa bat proposatu zuen. “Emakume beldurgarri eta miretsien aurrean gaude, haien lan-eskubideen alde eta ondorioz, haien familien bizitzaren alde egiten duten borrokagatik. Ideia hori dela eta, haurrei istorio hori nola kontatuko geniokeen ikertu eta planteatu behar izan dugu. Nola hitz egin hain helduentzako den kontzeptu batez: lana, zainketak eta bizimodu duina izateko eskubidea”.

Lehen urteak erreferenteak arakatzera eraman zituen: filmak, prentsa, argazkiak, garaiko pasadizoak… eta horrekin batera, antzerki-lan bisuala egin zuten, non testua ez baitzen protagonista. Aldi berean, Valentina Raposo txotxongiloak diseinatzen eta eraikitzen hasi zen. Narraziorako estetika eta mugimendu ideala ikertu zituzten. Obraren ideia nagusiak konpainiaren irudimenean landu dira, bere nukleoan. Iván Alonsoren zuzendaritzak, ideia eta irudi bakoitza ulertzen dituena, Ion Chávezen begirada eta argiekin batera kaosa ordenatzea lortzen du.

Kolaborazioak iritsi dira: Fran Lasuenen musika, Betitxe Saituaren jantziak, Javi Tiradoren atrezoaren xehetasunak, Rocío Pindadoren ikuspegia, Iñaki Ziarrustaren eszenografia, Ainhoa Bernaolaren ordena, Miren Amurizaren letrak…